जखमांनी समजला देह माझा....तरी हा माझा अंत नाही.....लढता लढता पडलो मी,त्याची मला खंत नाही......रखडून चाललेला हा गाडा,जीवाला थोडीशी उसंत नाही....पानगळ सगळ्या आयुष्यात,अजुन बघितला मी वसंत नाही.....धपापली ही छाती माझी पण,मध्येच थांबणे मला पसंत नाही.... प्रणव लिहितोय....

Physics मध्ये एक संकल्पना आहे frame of reference नावाची.कि ज्यात एक रेल्वे गाडीत बसलेला माणुस दुसऱ्या डब्यातल्या माणसाकडे बघतो जसा ह्याचा डब्बा हलतो पण इकडच्याला वाटते कि पलीकडचा माणुस हलतोय. आपल्याला वाटते आपली बोगी स्थिर आहे......एक वेगळीच मजा असते रेल्वेत बसुन दुसऱ्या बोगीत बघताना.....माझही तसच काही तरी झालेले.........एक अदृश्य frame of referance बनुन गेलेली की … Continue reading बंद डायरीचे निखळलेले पान-२….. →